Bu sabah binlerce genç aynı ekrana baktı.
Kimisi istediği üniversitenin adını görünce sevincini ailesiyle paylaştı.
Kimisi ikinci, üçüncü, belki onuncu tercihine yerleşti ve içinde birbirine karışan duygularla ekrana biraz daha uzun baktı.
Kimisi ise karşısında görmek istediği cümleyi göremedi.
2026 YKS yerleştirme sonuçları açıklandı.
Aylarca süren çalışma, denemeler, net hesapları, sıralamalar, tercihler ve “Acaba gelir mi?” soruları bugün birkaç satırlık bir sonuç belgesine dönüştü.
Ama gençlere söylememiz gereken önemli bir şey var:
Hayatınız o birkaç satırdan ibaret değil.
Bir üniversiteye yerleşmiş olmak elbette çok güzel. Emek veren, hayal ettiği bölüme ulaşan bütün gençlerimizi yürekten kutluyorum. Şimdi önlerinde başka bir şehir, başka insanlar, başka sorumluluklar ve belki de hayatlarının en güzel yılları var.
Fakat bugün yalnızca sevinenlerin günü değil.
Bir puanla, birkaç yüz ya da birkaç bin sıralamayla istediği bölümü kaçıranlar da var.
“Keşke tercih listemi başka türlü yapsaydım.” diyenler…
Arkadaşlarının sonuçlarını gördükçe kendi sonucunu yeniden sorgulayanlar…
“Şimdi ne yapacağım?” diye düşünenler…
Beklediği sonucu alamadığı için nereden başlayacağını bilemeyenler…
Ve hiçbir programa yerleşemeyenler…
Asıl onlara birkaç sözüm var.
Bugün üzülün.
Hayal kırıklığı yaşadıysanız bunu küçümsemeyin. “Bunda üzülecek ne var?” diyenlere de kulak asmayın. Çünkü emek verdiğiniz, beklediğiniz, zihninizde defalarca kurduğunuz bir sonuç gerçekleşmemiş olabilir.
Ama bugün verdiğiniz hükmü hayatınızın hükmü sanmayın.
Yerleşememek, başaramamak değildir.
İstediğiniz bölüme girememek, yetersiz olduğunuz anlamına gelmez.
Bir yıl daha hazırlanmak da hayattan bir yıl kaybetmek değildir.
Bazen gençlerin omuzlarına sınavdan daha ağır bir şey yüklüyoruz:
Başkalarının beklentilerini.
“Falancanın çocuğu nereyi kazandı?”
“Senin sıralaman kaçtı?”
“O senden daha az çalışıyordu, nasıl oraya girdi?”
Bugün mümkünse bunları sormayalım.
Bir gencin sonucunu başka bir gencin sonucuyla karşılaştırmayalım.
Çünkü bugün onların ihtiyacı yeni bir sıralama cetveli değil; yanında duran yetişkinler.
Anne babalara da küçük bir ricam var:
Sonuç ekranını gördüğünüz ilk anda vereceğiniz tepkiyi unutabilirsiniz ama çocuğunuz büyük ihtimalle unutmayacak.
Önce sarılın.
Sonra konuşursunuz.
Üniversiteyi, şehri, bölümü, kayıtları, ek tercihleri, yeniden hazırlanmayı… Hepsini konuşacak zaman var.
Çünkü bugün açıklanan şey bir yerleştirme sonucu.
Bir insanın değeri değil.
Üniversiteye yerleşen gençlerimiz için şimdi yeni bir yol başlıyor. Yerleşemeyenler için de yol bitmiyor; yalnızca güzergâh yeniden çiziliyor.
Yıllardır gençlerle çalışırken en çok şunu görüyorum:
On sekiz yaşında dünyanın sonu gibi görünen pek çok şey, birkaç yıl sonra hayat hikâyemizin küçük bir virajına dönüşüyor.
Bugün ekranda istediğiniz üniversitenin adını gördüyseniz sevincinizi sonuna kadar yaşayın.
Göremediyseniz de başınızı kaldırın.
Çünkü hiçbir sonuç belgesinin en altında şu cümle yazmaz:
“Buradan sonrası yok.”
Tam tersine…
Buradan sonrası var.
Ve bazen insanın asıl hikâyesi, tam da planladığı yere varamadığı noktada başlıyor.
