Uzun zamandır yazmıyorum daha doğrusu yazamıyorum. Gerçeklikle sahtelikler arasında gidip gelirken, nöronlarımı harekete geçiremediğim gerçeğinden dolayıdır diye düşünmekteyim. Ama geçen gün ilginç bir şey oldu. Sosyal medyada gezinirken bir görsel çok dikkatimi çekti. Bir kitap ve üzerinde “insan yazdı" etiketi. Muhteşem bir tanım diye bağırmadan duramadım. Fevkaledeninde fevkinde bir durum; insan yazdı bunu. şimdi benim bu yazımı yazmaya çalıştığım gibi.
At izinin it izine karıştığı zamanlarda; edebiyat alemini bence sıkıntıya sokan, yazılı basını, görsel basını, sosyal medya postlarını çarçabuk üretmeye iten, insan aklının ve fikrinin geç üretmesine karşın şıp diye yazılan köşe yazılarıyla, üretirken anında tükettiren yapay zamane durumları.
O yüzden de çok kıymetli buldum bu fikri.
Tıpkı lisansüstü tezimi yazarken kimseden çalmadan çırpmadan, intihal yaratmandan yazdığım makaleler geldi aklıma. Büyük emek vardır o makalelerde. Bilgi vardır, bilgiyi en iyi ve anlaşılır düzeyde okuyana aktarabilmek vardır. Biz böyle yetiştik azizim.Mürekkep yalayarak, akıl dökerek, ilmek ilmek işleyerek, zamanın hızlı akışına bazen set çekerek, klasik akım devam ettik. Eski kafalıyız olacak o kadar. Hızla gelişen yapay zekayla pek muhabbet kuramadık zaar. Çok zıtlaşmıyorum tabiî ki yapay zeka ile ancak benim beynimi de ele geçirmesine keyifle onay veremiyorum.
Düşünüyorum da şimdi benim saatlerce yazıp sildiğim, belki bir A4 sayfaını bile doldurmayacak, gönderdiğim gazetelerde belki yayınlanmayacak, cümleleri yerli yerine oturtmaya çalıştığım, edit yapmak için ciddi zaman harcanacak bir yazım için yapay arkadaşa bir iki kelime versem ve desem ki haydi bana bunu yaz. Aman neler dökerdi neler. Nasıl süslü kelimeler, sanki biraz da kalıplaşmış cümlelerle birkaç sayfaya sığdıracak kadar akıcı, düzenli, sürükleyici okuyucuyu içine alacak geniş ruhlu bir yazı.
Güzel olurdu güzel!
Dikkatimi çeken başka bir şey var son zamanlarda, şimdiye kadar hemen hemen hiçbir konuda fikir beyan etmeyen, iki lafı bir araya getirip konuşmayan, aklını yaşadığı çevre için kullanmayan kişilerin birden bire akıl küpü şekline dönmesi, methiyeler düzecek kıvamda edebi bilgilerle dolması ve imla klavuzundan çıkmış muntazam yazılarıyla alemde cirit atması. Büyük bir evrim mi bu ? yoksa devrim mi demeliyim?
Bir tek bana mı garip gelir böyle şeyler?
İçinizden “ sen zaten garipsin” dediğinizi duyar gibiyim. Hatta “ yapay zeka kullanmak suç mu? Ne var yani ” diye büyük büyük harflerle bana çemkirdiğinizi biliyorum.
Aaaa benim canlarım, aaa benim fikrimin ince gülleri benim bahsettiğim bu değil ki. Hem de hiç değil.
Esas bu zamanda teknolojinin fırsatlarından faydalanmamak akıl tutulması, aptallık ve cahilliktir. Aklımın tutulmasını hiç mi hiç istemem açıkcası. Aklım kıymetlidir benim.
Bahsetmeye çalıştığım bu gelişmişlikten faydalanırken kendinizin dışındaki birine dönüşüyorsanız bence çok tehlikeli diyorum. Kelimeleriniz sizin değil, cümleler başka başka yerlerden toplanıp gelmiş gibi, hayalleriniz kayıp , ruhunuz başkasına emanet…
Aslında çok merak etmiyor da değilim biliyor musunuz? Şimdi okuduğunuz bizzat kendim yazdığım bu yazımı yapay arkadaş nasıl yazardı? Kaç sayfa yazardı? Sonunu nasıl bitirirdi? Duygusal mı yoksa daha realist mi olurdu?
Peki bu durumda yazı benim mi, yoksa onun mu olurdu? Kelimelerimdeki duygularım sahte, imzam gerçek mi kalırdı?
Belki bir başka yazıda ona da sorarız. Haydi kalın sağlıcakla, gerçek akılla,gerçek sevgiyle…
