O günü şimdiye kadar yazamadım.
Şu anda saat 04.17, tarih 6 Şubat 2026. Televizyonda deprem anma programları..
O gün oradaydım, Malatya'da babamın evinde..
Telefonumla çektiğim fotoğraflara ve videolara bakma cesaretini ilk kez gösterebiliyorum.. Şimdi karşımdalar..
Daha önce ailemle birlikte yaşadığım o yıkılan apartmanın sağlam kalan duvarındaki yazı; "İnsanlar gider, anılar kalır."
Nazım'ın "Saat Dört, Yoksun" dizeleri dimağımda..
İnsan bazen yazamıyor..
O korku ve panik anını, sonrasındaki acı anını yazamıyorsun. Bazı şeyler yazarak anlatılamıyor..
Kaybettiklerin geçiyor gözlerinin önünden, yok olan anıların, yıkılan bir kent, ifadesiz insanların yavaşlamış hareketleri.. Battaniyeye sarılı çocuklar.. Sokakta kar içinde yanan ateşler ve birkaç adım ileride ölü insan bedenleri.. Yazamıyorsun..
Ortada "asrın katliamı" var; dayanıksız binaları inşa eden katil müteahhitler, onları denetlemeyen yetkililer, iş birliğiyle işlenen 53 bin kişilik cinayet.. Yazamıyorsun, çünkü acı öfkeyi bastırıyor..
Hayat ölümle sınanıyor, umut acıyla..
Saygı duruşu, dualar, davalar-duruşmalar, "unutmadık, unutturmayacağız" haykırışları, "ders çıkarıp önlem alalım" cümleleri, sessizlik, soğuk..
Yırtıcı şahinlerin öldürdüğü güvercinler ve etrafta dolaşan akbabalar..
Karlar içine gömülmüş bir tarih..
Aradan üç yıl geçti ve ben halen yazamıyorum...
