Yaşar Kemal'in "Binboğalar Efsanesi" romanında şöyle bir bölüm vardır:
Türkmen geleneğine göre Hıdırellez günü Hızır ve İlyas peygamberler birer yıldız olarak biri doğudan biri batıdan şavkıyarak gelir ve tam ortada birbirlerine kavuşurlar. Eğer bir kişi onları tam kavuşurken görürse o anda ne dilediyse o gerçekleşir.
Romanda Türkmenler'in sorunu, İskân sebebiyle yaylak ve kışlak bulamamaları ve yok olmanın eşiğine gelmiş olmamalarıdır. Bütün oba Hıdırellez gecesi yazın serin yaylak, kışın ılık kışlak bulmak icin aynı dileği dilemek üzere sözleşir ve gece yıldızlara bakmaya koyulurlar.
Ancak gece ilerleyip gökyüzünü yıldız basınca obadaki herkes kendi dileklerini dilemeye başlar.
Kerem çocuk bir şahin, bir tilki, bir keklik diler, Ceren kız kayıp nişanlısı Mahmut'a varmayı, yüz yaşını geçmiş Müslüm tekrar genç olmayı ve ölümsüzlüğü diler.
Burada yazar mutlak bir toplum ve birey tespitinde bulunmuştur. Toplu halde ölümün eşiğinde bile olsa ve gerçekleşecek son bir dileğe veya fırsata sahip olsa bile onu toplum yararından çok kendi çıkarları için kullanmak ister.
Bu özelliğimiz toplum olarak neden bu halde olduğumuzu ortaya koymaktadır.
Ne zaman ki bireysel ihtiraslarımız asıl ihtiyacımızın gerisine düşerse,
Ne zaman ülke, toplum ve gelecek kaygısını, küçük kişisel çıkarların önüne koyarsak o vakit böyle sürünmekten, ezilmekten kurtuluruz.
Yoksa tek tek kendimizi kurtarmaya çalışarak bütün bir toplumu, bir geleceği yok edeceğiz.
