Şaşırdınız, değil mi?
“Erkekler Günü mü var şimdi?” diye…
Bırakın artık kadınlar; bir günle sınırlı olsun, o gün bugün de erkeklerin olsun.
Sabah işe koşturan, duraklarda servis bekleyen erkekleri durdurun; çiçek verin, kahve ikram edin, sahte gülücüklerle yüzüne dümdüz bakın.
Hatta “Erkek Hakları” panelleri düzenleyin.
Bir gecelik dansçılar, çalgılar, kahkahalar…
Öyle ki stresini atsın, cebindeki dertleri kısa süreliğine unutsun.
İronik bir giriş oldu yazıya farkındayım.
Biraz tedirgin oldunuz değil mi? Başta gözünüzü kısarak okudunuz… İçinizden “bu da ne böyle dediniz” sanki,duyar gibiyim.
Ama şimdi gelin gerçekleri konuşalım:
8 Mart, Dünya Emekçi Kadınlar Günü. Ve bugünde bize dayatılan tek şey, koca bir gün boyunca çiçek, hediye ve sosyal medya kareleri değil mi? Erkeklerin sahte ifadelerle kutlama mesajları…
Hangisi daha gerçek:
Tek güne sıkıştırılmış “baş tacı” ritüeli mi, yoksa
9 Mart sabahı tekrar erkeğin dünyasında yer bulma çabaları mı?
Oysa gerçek ;
İşveren erkek…
Size gülücüklerle ellerinde çiçeklerle oy isteyen siyasetçi erkek…
Şiddet uygulayan erkek…
Mobing uygulayan erkek…
Ve maalesef her gün medyada, sokakta, yaşamda kaybolan KADIN…
Hepsi var, eksik yok.
Kadın olarak neyi, neden andığımızı bilmezsek, erkeklerin de “biz de bir gün istiyoruz” demesi gayet normal değimli?
8 Mart’ın tarihini bilmeden, üzerine düşünmeden; çiçeklerle, hediyelerle, kutlama organizasyonlarıyla karşılaşmamız da şaşırtıcı değil. Aklım almıyor benim böyle önemli bir günde kadınları meta olarak görerek kutlamalar yapılmasına.
1857’de 129 kadın yanarken sessiz kalan kesimle, bugünkü kadını her mecrada yok sayan zihniyet arasında fark yok!
Tek değişen zaman. Kadını ve emeğini görmezden gelen erkekler hâlâ yanı başımızda. Ve israrla kadınlara Mobing ve Mansplaining yapmaya devam ediyorlar.
Bunları yapanlara karşı gözden kaçan; onların anlayamayacağı kadar derin, hazmedemeyeceği kadar sağlam,ve tahammül edemeyeceği kadar çok kadın bir yerdeyiz.
Ve şunu asla unutmamalıyız: bugün hâlâ sokakta, evde, işyerinde hayatına kast edilen, üstelikte en yakınındaki erkekten fiziksel ve psikolojik şiddet gören, öldürülen kadınlar var.
Oysa ;
“_Bir toplum, cinslerden yalnız birinin yüzyılımızın gerektirdiklerini elde etmesiyle yetinirse, o toplum yarı yarıya zayıflamış olur. Bizim toplumumuzun uğradığı başarısızlıkların sebebi, kadınlarımıza karşı ihmal ve kusurdur.” diyen Gazi Mustafa Kemal ATATÜRK’ü derinden ve yeterince anlayabilsek, işte o zaman; 8 MART günü daha kutlamaya yakışır olacaktır.
Türkiye’de 8 Mart Kadınlar Günü, 1921’den itibaren anılmaya başlandı. 12 Eylül 1980 darbesiyle dört yıl ara verildi, ama 1984’ten beri de kesintisiz sürüyor.
Klişelere meydan okuyan, algıları genişleten, önyargılarla savaşan ve kadın haklarını savunan herkes için 8 Mart önemli.
Ve bunu fark eden her kadına ve erkeğe selam olsun.
