Ben ilkokulda aldığım karneleri hâlâ saklıyorum. 33-34 yıl geçmiş olsa da o çivit yeşili mürekkkep ve muntazam el yazısıyla yazılmış "Pekiyi"ler, öğretmen görüşleri canlı bir şekilde durmakta, açıp baktığımda ilkokul günlerimdeki heyecanı hâlâ bana yaşatmaktadır.
Dün karne gününde çocuğumun eline tutuşturulan, benim bile okumaya üşendiğim karmaşık cümlelerden oluşan 5 sayfalık kağıdın, ne bir ruhu, ne heyecanı ne de değeri var.
Zaman geçer, bazı şeyler değişir ama değişmemesi gereken şeyler de vardır.
Kültürü taşıyan, kültürün bir parçası olan şeyler bozulur değiştirilir, farklılaştırılırsa kültür de yavaş yavaş değişir.
"Okul kültürü" dediğimiz şeyin en önemli parçalarından biri olan karnenin ve karneyle özdeşleşmiş olan Atatürk resmi üzerine yazılı "Gençliğe Hitabenin" kaldırılmasını ne velilerimiz, ne öğretmenlerimiz ne de öğrencilerimiz içine sindirebildi.
Ve dün sessiz bir eylem gerçekleşti. On binlerce öğretmenimiz ne sendikalardan ne siyasi partilerden bir destek beklemeksizin kendiliğinden, içlerindeki Atatürk ve Cumhuriyet sevgisi ve karnenin ne anlama geldiğini çok iyi bildiklerinden prototip uçakların, özel şirketlerin yaptığı pahalı yatırımların reklamlarını gelişim raporlarından kaldırdılar.
Yerine olması gerektiği gibi, 100 yıldır olduğu gibi, Atatürk resimlerini ve onun sözlerini koydular. Böylece karne sevinci aynı zamanda bir direnişe dönüştü.
Sonuçta kaldırılmak istenen "Atatürk" bir kez daha çok büyük bir ağırlıkla geri geldi.
Karne sadece bir belge, bir çizelge değildir. Karne okulun, öğrencinin, öğretmenin;
Karne biçimi de Cumhuriyet değerlerine bağlı eğitimin ruhudur.
Karneyi ortadan kaldırmak okulları ruhsuzlaştırmaktır.
Okullarına, ruhlarına, Atatürk'e sahip çıkan bütün öğrenci, öğretmen ve velilerimizi saygıyla selamlıyor iyi tatiller diliyorum.
