Bir o kadar masum, bir o kadar hırçınlar.
Ergen çocuklarımızdan bahsediyorum. Olabildiğince de tatlılar. Onlarla yaşamak her ne kadar zor olsa da, bir o kadar da eğlenceli.
Hızlı karakter değişimlerinin zamanı. Ergenimiz, sürekli yeni bir insan olur. Bir gün önce kendisine "şamatacı, hiçbir şeyi sallamayan neşe küpü" rolünü biçen kişi bir gün sonra tam tersi durumda, ağır ağır takılabilir.
Bu dengesiz ve temelsiz değişimler 14-17 yaşları arasında "çocuk", 17-20 yaşları arasında "dengesiz", 20 ve üstünde ise "kaç lan manyak bu" şeklinde isimlendirilir.
Benimde var bir tane ve ruh haline yetişmekte zorlanıyorum. Zaman zaman beni çok güldürüyor. İtiraf etmeliyim ki sinirlendiriyor da.
Daha yeni yeni ergenliğe girmeye başlıyor. Uzmanların demesine göre daha çok uzun bir yolumuz var. Çünkü ergenlikten çıkma yaşı gittikçe büyüyor.
Bir bakmışsınız gülerken, ya trip atıyor ya ağlıyor. Çok severken, sonra nefret ediyor. Ne yaşadığını anlayamıyor; şaşkınlıkla, gülsem mi? Ağlasam mı? Bilemiyorum.
Yani yaşınız kırkın üzerindeyse ve ergen bir çocuğunuz varsa, hayat çok zor 😊
En büyük tesellim; benim durumumda olanlar için de geçerli eminim, sevgisinden eminim.
Bu süreç hepimiz için aynı mı işliyor? Merak etmiyor da değilim.
Bir birey olarak hayatta “Ben de varım” demek istiyorlar. Bunun için elimizden gelenin en iyisini yapmaya, onları anlamaya çalışıyoruz. Ne kadar yeterli ve doğru yapabiliyoruz? Elbette bunu bilmek mümkün olmuyor. (İnşallah doğru ilerliyoruzdur)
Bunalım, sivilce, paranoya, çocukluk, aptal sevgililer-ilişkiler v.s……
Bunların her dediklerine “hee” deyip uzaklaşmak gerekebilir. Üzerlerine çok gidilmemeli, bu da çok sevdiğim arkadaşımın bana sürekli verdiği telkin.
Yani düşünüyorum da, bizde geçtik bu dönemden. Fakat eskiden her şey farklıydı. Annelerimizin meşhur terliği vardı mesela. Sıkıysan sinirlen 😊
Girildiğine, çıkıldığına pişman olunan dönem…
Hepimize sabırlar diliyor ve sözlerimi bir gün bu süreçten tarafların ruhlarının incinmeden çıkılmasını temenni ederek bitiriyorum.
Kalın sağlıcakla…
