YOL
bazen
yol
o kadar
uzundur ki—
nasıl
vardığını
anlamazsın
bazen
yol
o kadar
kısadır ki—
o
yere
hiç
varamazsın
Gölgemde Saklanan Renkler
Yasemin Yurtseven
Kendime giden yollarım, kendinize giden yollarınız…
Ne zaman kısa, ne zaman varılamaz oldu?
Bazı yollar vardır; insanı bir şehirden başka bir şehre götürmez. Bir sınav sonucuna, bir işe, bir başarıya da çıkarmaz sonunda. Bazı yollar sadece insanın içine doğru uzar. En karmaşık olanlar da onlardır zaten. Çünkü insan, dünyada en zor kendine ulaşır.
Küçükken büyümeyi bir varış sanırız. Bir gün her şeyi anlayacağımıza, içimizdeki eksik yerlerin dolacağına inanırız. Oysa yıllar geçtikçe anlıyoruz; insanın yaşı büyüyor ama bazı boşlukları büyümeye devam ediyor.
Belki de bu yüzden en çok kendimize geç kalıyoruz.
Bugünün dünyasında herkes bir yerlere yetişmeye çalışıyor. Sabah alarmına, toplantılara, sınavlara, mesajlara, sorumluluklara, yarım kalan hayatlara… Ama insanın kendine ayırdığı zaman gittikçe azalıyor. Bir ekranın ışığında saatler geçiriyoruz da içimizde kararan yerlere birkaç dakika bakamıyoruz.
Eskiden insanlar daha çok susardı sanki. Kendilerini anlamak için sessizliğe ihtiyaç duyardı. Şimdi ise herkes konuşuyor ama kimse gerçekten ne hissettiğini bilmiyor. Cümleler çoğaldıkça anlam eksiliyor bazen.
İnsan bazen aynaya bakıyor ve yüzünü görüyor ama kendini göremiyor.
En yorucu olan da bu galiba.
Bir gün hiç beklemediğiniz bir anda fark ediyorsunuz; yıllardır herkese yetişmeye çalışırken içinizde bekleyen o kişiyi unutmuşsunuz. Hayat devam etmiş, mevsimler değişmiş, insanlar gitmiş, yenileri gelmiş… Ama içinizde susturduğunuz bir ses hâlâ aynı yerde durmuş.
Belki bazı yollar bu yüzden kısa gelir. Çünkü insan henüz hazır değildir. Bazı gerçeklere erken ulaşılmaz. Kendi içine yürümek cesaret ister. İnsan bazen başkalarının kırdığı yerleri gösterebilir ama kendi kırgınlığıyla yüzleşmekten korkar.
Peki bazı yolların sonuna neden hiç varamayız?
Çünkü bazen vardığımız yerde artık eski biz yokuzdur.
İnsan değişir. Yorulur. Kırılır. Bazı duygularını kaybeder, bazı sessizlikleri büyütür içinde. Ama yine de tamamen vazgeçemez kendinden. İçinde küçücük de olsa bir umut bırakır. Belki biri anlar diye, belki bir gün yeniden kendine rastlar diye…
Bu yüzden yürümeye devam ediyoruz.
Bazen çok yavaş.
Bazen dağıla dağıla.
Bazen sadece düşmemek için.
Ama devam ediyoruz.
Çünkü insanın kendine ulaşma umudu kolay kolay bitmiyor.
Belki yol uzundur. Belki kısa. Belki de gerçekten varılamazdır. Ama bazı yolların güzelliği sonundan değil; insanı değiştirerek geçmesinden gelir.
Ve insan, bazen sadece yürürken anlar kendini.
